Video's, selectie

Videorituelen, sinds 2001

'Het verzamelen van de beenderen'

'Het maken van de koorden'

'Het maken van de koorden'

'De kwikzilveren kandelaar'

Sinds februari 2001 werk ik aan een aantal video-werken/rituelen.
Een aantal korte werken zijn gebaseerd op ‘doe-het-zelf’- instructiebanden en worden als zodanig samengebracht op een tape. De videorituelen zijn gebaseerd op ‘gedocumenteerde’ performances:
Het verzamelen van de beenderen
Het maken van de koorden
De kwikzilveren kandelaar
Het verzamelen van berketakken
 
Hieronder volgt de omschrijving van 'Het verzamelen van de beenderen'.
Het verzamelen van de beenderen is gebaseerd op de legende van de beendervrouw of La Loba, de Wolfsvrouw, die woont in het grensgebied van Texas en Mexico. La Loba verzamelt beenderen van dieren en vooral van wolven. Wanneer ze een heel geraamte geconstrueerd heeft gaat ze bij het vuur zitten en denkt na over welk lied ze gaat zingen. Dan gaat ze boven het creatuur staan en begint te zingen. Er groeit vlees op de ribben en uiteindelijk komt de wolf weer tot leven, rent de wereld in en verandert plotseling in een lachende vrouw.
           
In de video ga ik mijn eigen beenderen verzamelen; ik teken de omtrek van mijn lichaam op een stuk papier, projecteer dan een skelet binnen die vorm en snij vervolgens het skelet uit. De restanten (het vlees) verzamel ik om die te verbranden. Tijdens de verbranding (op een buitenlokatie in de avond) zal ik voor het skelet gaan zingen terwijl ik haar aan een vlieger de lucht in laat gaan.

Diagnose: ‘Argentea Febris Mania’, 1997

Stills uit video-installatie: Diagnose: ‘Argentea febris mania’, 1997
Video-installatie met twee projecties naast elkaar in een hoek
geprojecteerd op ware grootte
lengte: loop van ± 5 min.

Het uittrekken van grijze haren krijgt een psychiatrische diagnose: Argentea febris mania, dat zilverkoortsmanie betekent.
De hoofdpersoon wordt a.h.w. gesplitst als ze langs de spiegel in de badkamer loopt. Spiegelbeeld en hoofdpersoon begeven zich in verschillende ruimtes, de hoofdpersoon loopt de ene projectie uit en de andere in terwijl de spiegelfiguur in de achtergelaten projectie/ruimte verschijnt.
Beiden hebben dezelfde handelingen maar ze zijn niet gespiegeld. Het lijkt alsof ze los van elkaar handelen maar uiteindelijk is het spiegelbeeld degene die de hoofdpersoon dirigeert.
Beiden verzamelen zilveren/grijze haren in een zeepbakje; tegelijkertijd het verzamelen van wijsheid en het ontkennen van ouderdom.
Spiegelbeeld beheerst hoofdpersoon; staat voor buitenkant, ijdelheid. De zilverkoorts wordt verbeeld in de close-up van het zeepbakje waarin de grijze haren vanzelf explosief beginnen te vermeerderen.
Na het verlaten van de doucheruimte door de hoofdpersoon komt het spiegelbeeld achterstevoren de ruimte in alsof het in reverse is, en doet het licht uit. Nu zijn we weer terug bij het eerste beeld van de donkere badkamer en komt de hoofdpersoon weer binnen. De idee dat de handeling in de doucheruimte elke keer weer overnieuw begint versterkt het manische van de handeling.

Bekentenis of ‘het blijft knagen’, 1999

Stills uit video: Bekentenis of ‘het blijft knagen’, 1999
Videofilm voor monitor of projectie
lengte: ± 12,5 min

Bekentenis of ‘het blijft knagen’, is gebaseerd op een voorval uit mijn jeugd waarin ik, ten gevolge van een periode van dwangneurose in mijn kinderjaren, een hamster verdrink. De herinnering hieraan heb ik opnieuw geënsceneerd.
Voor de opnames van deze film heb ik een hamsteracteur aangeschaft die een jaar na de opnames is overleden. De begrafenis van de hamster heb ik op video vastgelegd en deze real-life video is de raamvertelling waarbinnen de bekentenis van vroeger zich afspeelt.